Falamos do Castro


DÍA DAS LETRAS GALEGAS

Castro de Viladonga, aberto aos ventos,
ollando as vagas nubes fuxidías,
illote de altivez e de impotencia,
ergueito como o puño dun petrucio
na soidade sen fin da Terra Chá,
habitado por cobras e lagartos,
xestas, uces, toxos e carqueixas
nas que aniña, cecáis, a cotovía
e florecen ufanos os balocos:
estalos pra ninguén, festas de nada…

Castro de Viladonga, círculo máxico,
símbolo do Pai Sol e máis da Vida,
feito da mesma terra que o meu corpo,
arraigado no ser da miña tribo
como unha mao nobre e xenerosa
o colo maternal, pois na Galiza
só hai feituras de colo ou mar aberta.
¿Pra quen, pra que, por que
tantísima ternura derramada…?

Castro de Viladonga, montón breve
de vellas pedras nas que vive
o silencio, a ruína, a soedade:
imaxe xusta e fiel da miña patria.

Manuel María
De Versos do lume e vagalume, 1982

cotovía

cotovía no castro, maio 2015

 

Advertisements